یه ترس ساکت و سرشاربه این تنهایی جون دادهیه دست حاکم کتی انگارمث بختک روم افتاده..."میرمجتبی بی دوا"پ.ن: دیدی گاهی وقتا یهو یه بغض، مثل یه بختک میوفته روت و فقط دلت می خواد که یه غلت بزنی و خودتو تو یه بغل جا کنی...اما نیست... نیست، نیست، نیست...

هیچ وقت توی زندگیم آدم جنگجو و جنگ طلبی نبودم...جنگجو به معنی آدمی که اهل بحث و دعوا و مناظره باشه.و همیشه از این ویژگی و سکوتم ضربه خوردم...اگه هر از چندگاهی واسه گرفتن حق خودم فریاد میزدم یا کوتاه نمی اومدم هرگز کارم به اینجایی که هستم نمی کشید.مثل همیشه توی خودم آشوبم و تو خودم می ریزم و تماشا می...

این حریم امنی که بِت دادممطمئنم تو بهش پابندی!می دونی چقدر تماشا داری...!وقتی که از تهِ دل میخندی؟ "میرمجتبی بی دوا" پ.ن: '00:04 - 98.11.14 اتفاق افتاد!

تا یه جا توی زندگی آدما واست مهم میشناز یه جا به بعد همه چی میشه پولاز یه جا به بعد همه تلاشت میشه واسه اثبات وجودیه جا همه فکر و خیالت میشه آرزوهات...اما یه جا به خودت میای میبینی که همه چـــــی "آرامشه"...هـــــمــــه چی... پ.ن: دلم لک زده واسه یه روزِ بی دغدغه...

کاش میمردم تا تکلیف خیلیا با زندگی شون روشن میشد...وای...

اگه میخوای بفهمی کسی دوستت داره یا نه، خودتو معطل نگاه...حرف...توجه...یا هر چیز دیگه ای نکن!کسی که دوست داره...باهات عکس میگیره...!به همین سادگی!

بیشتر آدما صبحا که بیدار میشن یه داستانی دارن!یکی ضعف داره!یکی سرگیجه داره!یکی بابت اثرات شب قبل سرش درد میکنه!یکی هنوز خوابش میاد و به عالم و آدم فحش میده!من چرا صبحا دلتنگیم درد میکنه...؟این چه دردیه که هر روز...صبحا باید بیاد سراغم...؟...

دوباره برگشتم...نمی دونم که این حاصل یه اتفاق خوبه یا بد؟اما اینو می دونم که می خوام بنویسم دوباره...دوباره حتی شده با این صفحه حرف بزنم...باید بالاخره یه نفر از من با خبر باشه...من همیشه پنهون شدم بین نوشته هام و نگاه هام و آهنگ هام... پس می نویسم.

یا پناهم بده تو این لبریز شدن...یا خلاصم کن از این خالی شدن......

بعضی آدما رو توی زندگی میخوای که پشتت باشنپشت به هر معنی... حامی یا رد شدن...یه سری آدما رو میخوای که همیشه کنارت باشن...تو خوشی، تو غم... میخوای که باشن، که ببینیشون...اما...یه آدم رو همیشه میخوای که تو بغلت باشه...توی بغل......بگذریم...

و جا داره به یه چیز دیگه اشاره کنم!وقتی کسی چیزی رو نخواد، صد سال هم بگذره و تو هر حالتی که باشی، هیچ چیز عوض نمیشه!اصرار روی هیچ، بخشی از شاکله وجودی منه انگار...! ...

پاییز اومد! دست من خالی نیست!صبر من نتیجه داد! گل کردم!واسه این که تو کنارم باشی...بیست و چند سال رو تحمل کردم...! "میر مجتبی بی دوا" پ.ن: چند ساله که این شعر هنوز عدد پیدا نکرده...پ.ن2: نکنه بشه سی و چند...

گاهی وقتا یه آهنگ مو به مو حرف دلت رو میزنه...و بغضت رو می ترکونه..."من که عادت دارم دوباره تنهای تنها شم..."

یادمه اون موقع ها غمگین ترین روزامو داشتم سپری می کردم. . .خسته ترین روزام رو. . .اما آروم بودم. . .امیدوار ترین آدم غمگین بودم. . .خسته ترین آدم امیدوار بودم. . .شاید واسه همیناست که هنو تازه ست. . .که هنوز نفس می کشه. . .. . .. . . پ.ن: . . .

تو یک آن اتفاق افتاد!زبونم داره بند میاد...چقد گیجم! پریشونم!دلم یکم بغل می خواد... "میرمجتبی بی دوا" پ.ن: برای اولین بار توی زندگیم تصادف کردم! خدا خیلی رحم کرد...پ.ن2: ترس...

یک ساعته که زل زدم به این صفحه...نشونگر تایپ داره خاموش و روشن میشه هی...هی میگه: د بگو دیگه لامصب!...آخه چی بگم که "گدایی محبت" نشه...؟

دوتامون گیر تسکینیمدوتامون پای هم نمی مونیم...میخوایم دنیای هم باشیم!میخوایم! اما نمی تونیم... "میرمجتبی بی دوا" پ.ن: "تو حوالی من نیستی..."

دارم یه دونه گل وسط باغچه ای می کارم که محصول اصلیه خاکش، پونه ست!

دارم با یه سری بغض های جدید آشنا میشمبغض هایی که به اقتضای سن به وجود میان!یه جاهای "خاص" دارم کم میارم...یه بغضی که تو بعضی مواردپا درد دارهکمردرد دارهخستگی داره، حرف زور داره،بغضی که به خاطرش بعضی وقتا برمی گردی و گذشته هات،شانس بدت، همه و همه رو فحش میدی...هه!بغضی که گاهی توی یه کادوی تولد خلاصه ...

من شاهد یه لبخند بودم. شاهد یه موی لخت. شاهد یه جفت چشم و شاهد یه احساس بودم.اما لبخند جون داد. مُرد. موهای لخت سفید شد، بسته شد. یه جفت چشم خسته شد، اشک ریخت، خون شد، دلتنگ شد، چشم به راه موند. نگران شد. نگران موند.اون احساس هم مُرد. اون احساس هم خاک شد.خاک شد بین قلب هایی که هنوزم که هنوزه واسه هم...