اﻟﺎن ﭼﻨﺪﻳﻦ و ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺷﺒﺎ ﺧﻮاﺑُﻢ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮه
ﻧﮕﻮ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪی عامو! ﻣُﻮ اﻋﺼﺎﺑُﻢ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮه!

ﻫُﻠُﻢ ﻣﻴﺪه ﺟﻠﻮ اﻣﺎ ﺟﻬﺎن ﻛﺎرش ﻋﻘبگرده
ﻣُﻮ او ﻃﻔﻠﻮم ﻛﻪ ﮔﺮدون از ﺳﺮ ﺗﺎﺑُﻢ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮه

ﻛﺴﻰ ﻗﺪرِ دلِ ﭘﺎکِ ﻣُﻮﻧﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻴﺪوﻧﻪ
ﻣُﻮ ﻣﻮﺳﻰ ﻫﻢ ﺑِﺸُﻢ(!) آﺳﻴﻪ از آﺑُﻢ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮه

ﻣُﻮ ﻫﺮ درد آﺷﻨﺎﻳﻰ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳُﻢ رو ﻟﺒﺶ ﺧﻨﺪه اس
ﺧﻴﺎﻟِﺖ ایی دلِ ﺷﻨﮕﻮل و ﺷﺎداﺑُﻢ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮه؟

پسر ﻛُﺶ ﺑﻮده ایی دﻧﻴﺎ از اول، آﺧﺮ ﻗﺼﻪ...
اﺷﺎره ﻣﻴﻜُﻨﻢ رﺳﺘﻢ! ﻣُﻮ ﺳﻬﺮاﺑﻢ! ﻧﻤﻴﮕﻴﺮه...

ﻧﻔﻬﻤﻴﺪ و ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻦ ﻣُﻮنه، دردِ ﻣُﻮﻧﻪ اﻳﻨﺠﺎ
ﻣُﻮ ﺧﻄِ دﻛﺘﺮُم ﺧﺎﻟﻮ! ﻛﺴﻰ ﻗﺎﺑﻮم ﻧﻤﻴﮕﻴﺮه...

"احمد جم"

پ.ن: تکرار مکررات...